Nevelwoud en Sucre

25 september.

Vandaag aangekomen in Samaipata

De rit vanuit Santa Cruz was zo af en toe hobbelig, maar rond een uur of drie worden we afgezet bij ons hotel.

Wat een leuk hotelletje is dit. Sfeervol ingerichte kamers met een balkon dat uitzicht biedt op de enorme en vooral weelderige tuin.

Samaipata is een rustig kneuterig plaatsje met een leuk pleintje en diverse eet- en drink-gelegenheden. Vanaf ons hotel loop je in 5 minuten naar het plein.

Heel levendig is het allemaal niet maar je komt hier dan ook niet voor het dorps leven maar voor het Nationale park Amboro , waar we morgen een hike gaan doen.

De avond slaan we stuk met een koffietje, biertje lekker wat eten......

26 september.

Vandaag worden we rond 9.00 uur opgehaald voor onze hike. Onze gids, een pezige kerel van rond de 40, verwelkomt ons en in een 4X4 rijden we op een spectaculaire weg in 45 minuten naar de ingang van het park.

Deze wordt beheerd door de lokale bevolking en ter ondersteuning vragen ze een entree van , niet schrikken, 23 eurocent per persoon!

We gaan van start en in een rustig tempo lopen we een brede zandpad op. De gids laat zien dat hier verschillende mineralen in de grond zitten zoals ijzer, chroom en zink.

Na een kwartiertje gaan we de zandpad af en lopen we via een steil pad het bos in. We zijn hier in het nevelwoud, één van de oudste ter wereld. Het is in tegenstelling tot het regenwoud

( hemelsbreed hemels breed slechts 40 km verder gelegen) hier redelijk fris en door de koelte en hoogte heb je hier ook geen last van muggen. Het is een dichtbebost gebied met maar een smal pad dat soms heel steil is, de kuiten worden weer eens goed getraind!

Het is werkelijk een bijzonder bos om door te lopen, mooie oeroude bomen, diverse varens en de reuzevaren. Deze variant kan meters hoog worden. Onze gids vertelt tijdens de wandeling allerlei wetenswaardigheden over het bos en het ecosysteem van het nevelwoud. Na een fikse wandeling en door een prachtig met reuzevarens bebost dal te zijn gelopen, bereiken we na een flinke klim de top van de berg. We staan op een hoogte van ongeveer 2500 meter en hebben een schitterend 380 graden uitzicht op de imposante omgeving.

Na nog een uurtje bergafwaarts, komen we weer bij de auto en zijn we 45 minuten later weer bij ons hotel.

Schitterende dag gehad.

27 september.

Vandaag nog een dagje Samaipata. We willen naar El Fuerte, een van oorsprong pre-Colombiaanse ceromoniele plek die later ook door de Inca's en Spanjaarden werd gebruikt maar dan als verdedigings-fort. Op het pleintje nemen we een taxi die ons naar het op 9 km gelegen El Fuerte brengt. Afgesproken dat hij daar 2 uur op ons wacht.

El Fuerte is uniek in zijn soort. Het pre-Colombiaanse deel is namelijk niet gebouwd echter uit een enorme rots uitgehouwen. Je wordt hier via een pad en uitkijktorens over het terrein geleid zodat je goed kunt zien dat uit de rots een gezicht en een slang is gehouwen.

wat een werk, wat een vakmanschap. Verder staan er diverse restanten uit de Inca en Spaanse tijd.

Al bij al zeker de moeite waard. Na bijna twee uur zijn we weer terug op het startpunt en worden we door onze taxi keurig terug gebracht naar het dorp.

De rest van de dag lekker relaxed door gebracht én bericht gekregen dat de backpacks in Santa Cruz zijn aangekomen.

Mooi, morgen hebben we een vlucht naar Sucre en halen we eerst de backpacks op.

28 september

Al vroeg in de ochtend worden we opgehaald voor de transfer terug naar Santa Cruz.

Aangekomen op het vliegveld melden we ons bij de lost and found balie om onze bagage op te halen.

Helaas, omdat er vandaag geen vluchten zijn van Air Europa is er ook niemand van die maatschappij aanwezig. Blijkbaar moet dit hele verhaal worden afgewerkt door Air Europa, dus niemand die even onze bagage kan pakken. Ik plof bijna, wat een gedoe geen vluchten dus geen personeel dus niemand die ons kan helpen? Ik moet vaker ontploffen want de Spaanse woorden komen uit mijn mond als water uit de kraan[e-1f60f] Maar goed, geen backpacks. Wel 4 verschillende telefoonnummers die we morgen kunnen bellen om te regelen dat de bagage naar Sucre wordt gestuurd.

Nog enigszins geïrriteerd ( ik dus....)nemen we de vlucht naar Sucre die verder prima verloopt en in de namiddag komen we aan in onze verblijfplaats voor de komende weken.

Hoe het verder ging met de bagage? Ik laat het je in het volgende reisverslag weten.

groet Frank en Renée