naar de mijnen

3 oktober.

Vandaag staat er een busrit van een uurtje of 4 op het programma. Reisdoel vandaag: Potosi, de hoogst gelegen stad ter wereld (een dikke 4.000 meter).

We komen na een kort taxiritje op het busstation aan. Bolivia is niet erg rijk, dat hadden we zo links en rechts wel gezien maar toch schokkend om te zien dat een busstation in een zeer erbarmelijke staat verkeert: heel veel dingen zijn kapot zoals tegels, muren en plafond. De aanwezige winkeltjes hebben glazen deuren die door gebrek aan onderhoud dan wel schoonmaak van matglas lijken te zijn!!!. Nog maar te zwijgen over de onderhoud staat van de toiletten.

Maar goed, je komt hier om de bus te nemen en die is netjes én vertrekt keurig op tijd.

Als we Potosi binnen rijden worden we niet meteen enthousiast van de stad: slordig vaak half afgebouwde huizen staan her en der in een desolaat landschap, met op de achtergrond een hele hoge hele kale berg: De zilverberg. Je zou hier zowaar een scene van Starwars op kunnen nemen. Vroeger zorgde de zilverberg voor een enorme rijkdom, tegenwoordig is het zilver ver op en worden er andere mineralen gedolven. Morgen gaan we de mijn bezoeken.

Vanaf het busstation nemen we een taxi naar ons hotel en de stad ziet er hier een stuk gezelliger uit.

Na de incheck op stap naar het centrum. Het oude centrum staat ook op de UNESCO werelderfgoedlijst en heeft prachtige koloniale huizen en gebouwen. Helaas is Potosi niet zo rijk als Sucre en een groot deel van de gebouwen heeft flink wat achterstallig onderhoud.

Het mooie centrale plein, de omliggende gebouwen en de gezellig straatjes, maken dat het leuk is om hier rond te dwalen.

4 oktober

Vandaag staat er een excursie naar de mijnen gepland. We worden opgehaald door onze gids en in totaal met 9 personen gaan we eerst naar een soort magazijn, waar we in mijnwerkerskleding worden gehesen: waterdichte broek, jas, laarzen en uiteraard een helm met een lampje.Daarna met zijn allen naar de mijnwerkers markt. Het is gebruikelijk dat bezoekers aan de mijn wat kopen om de mijnwerkers cadeau te doen zoals: pakjes drinken, coca bladen en alcohol.

Verder naar de mijn. Het is een stoffig en slordig aangezicht. er staan links en rechts karretjes aan de kant, sommige gevuld met steen. Veel afval zo links en rechts en een aantal mijnwerkers met de gezichten vol stof.

Onze gids leidt ons naar de ingang van de mijnschacht die aan de bovenkant zwart is. Geblakerd? Nee Lama bloed, eens in de zoveel tijd wordt een lama geofferd. Het vlees gegeten en het bloed wordt op de muur boven de ingang gesmeerd voor geluk! Maar goed, we lopen achter elkaar de mijn in, voorzichtig met het lampje aan want de ondergrond is heel ongelijk en door sijpelend water soms spekglad. Heel ver kunnen we de schacht niet in: te gevaarlijk, maar we krijgen wel een idee hoe het voelt om 6 tot 7 uur per dag onder de grond te werken zonder eten. De mijnwerkers gebruiken alleen coca bladeren om de vermoeidheid te verminderen en ze drinken water.

Indrukwekkend allemaal.

We rijden na de excursie terug naar de stad waar we lekker genieten van de zon (het is hier nu 20 graden met strakblauwe hemel).

Na de lunch bezoeken we het historisch museum tevens museum van de munten.

Mooi museum, interessante rondleiding.

Rest van de dag: lekker relaxen.

Morgen het busje naar Uyuni

Groet Frank en Renée